Metagaming, karakter dışı bilgiyi (yani sizin, oyuncunun bildiği şeyleri) karakter içi kararlara (yani karakterinizin yaptığı şeylere) yön vermek için kullanmanızdır. Kısacası: kahramanınız, hikâyenin içinde asla öğrenemeyeceği bir bilgiye göre hareket eder.
Bu, herhangi bir masada en çok tartışılan alışkanlıklardan biridir ve neredeyse herkes az çok yapar. Kelimenin kendisi "meta" (üstünde ya da ötesinde) ile "game" (oyun) kelimelerinin birleşiminden gelir; karakterinizin yaşadığı dünyanın yerine kurgunun ötesine uzanıp kuralları, zarları ya da etrafınızdaki oyuncuları kullanırsınız.
Gelin bunun neye benzediğini, ne zaman gerçekten önemli olduğunu ve oyuncu beyninizle karakter beyninizi nasıl ayrı odalarda tutacağınızı inceleyelim.
Metagaming'i fark etmenin en kolay yolu örneklerdir. Birkaç klasik:
Eğer akıl yürütmeniz "Bunu biliyorum çünkü ben bir oyuncuyum" diye başlıyorsa, büyük ihtimalle metagaming yapıyorsunuzdur.
Metagaming bir suç değildir, ama gerçek bedelleri vardır.
Atmosferi bozar. Rol yapma oyunları, bu karakterlerin gerçek kararlar veren gerçek insanlar olduğu paylaşılan yanılsama üzerine işler. Bir karar açıkça oyuncu bilgisinden güç aldığında, o yanılsama patlayıverir.
Keşfi ve gerilimi ortadan kaldırır. Bir RPG'nin eğlencesinin yarısı bilmemektir. Trolün yanacağını, vampirin gün ışığından kaçacağını ya da o cana yakın tüccarın aslında kötü adam olduğunu zaten biliyorsanız, masa o anları unutulmaz kılan yavaş açığa çıkışı kaybeder.
Ayrıca diğerlerine haksızlık gibi de gelebilir. Temkinli, cahil karakterini özenle canlandıran bir oyuncunun emeği, keşif kısmını tamamen atlayan biri tarafından boşa çıkarılabilir. Üstelik GM'nin hazırlığını da çiğneyip, bir hafta boyunca kurduğu bir sürprizin havasını söndürebilir.
İşte önemli kısım: oyuncu ile karakter arasındaki her örtüşme hile değildir.
Karakterinizin teknik olarak bilmediği bazı şeyleri her zaman bileceksiniz ve bunda bir sorun yok. İnisiyatifin nasıl işlediğini, saldırı için bir d20 attığınızı ya da iyileştirme iksirlerinin var olduğunu bilmek yalnızca sistem okuryazarlığıdır (system literacy) — yani oyunun işlemesini sağlayan ortak dildir.
Akıllı taktikler de genellikle sorun değildir. Bir düşmanı kıskaca almak (flanking), ateşi tek hedefe yoğunlaştırmak ya da bir kapı eşiğine çekilmek, deneyimli bir maceracının makul biçimde verebileceği kararlardır. Kıdemli bir savaşçı savaş alanındaki konumlanmayı gerçekten anlardı.
Birçok grup da dostça kısayollar kullanır: oturum başlayabilsin diye grubun birbirine güvendiğini varsaymak ya da herkes bir an önce zindana girmek istediği için bir şüphe atışını atlamak gibi. Birçok masa ayrıca "pasif" tür bilgisinin (kâşifiniz muhtemelen trollerin ateşten nefret ettiğini bilir) hızlı bir Zekâ ya da ilgili bilgi atışıyla serbest olduğunu kendi ev kuralı olarak belirler. Bunların hiçbiri çekirdek kurallarda metagaming'in çözümü olarak yer almaz; bu bir masa anlaşmasıdır, o yüzden sadece konuşun.
Sınır, niyettir. Genel yetkinliği kullanmak sorun değildir. Dikkat edilmesi gereken kısım, yalnızca kitabı elinizde tuttuğunuz için sahip olduğunuz özel sırları kullanmaktır.
İyi haber: bir avuç küçük alışkanlık neredeyse her şeyi halleder.
Oturumlarınızı Mini Kraken gibi bir platformda yönetiyorsanız, notları ve sırları düzenli tutmak her karakterin gerçekte neyi bilip neyi bilmediğine sadık kalmayı çok daha kolaylaştırır.
Metagaming bir anahtar değil, bir spektrumdur. Birazı kaçınılmazdır ve tamamen normaldir. Amaç kusursuzluk değildir — amaç, karakterinizin sürprizleriyle birlikte kendi hikâyesini yaşamasına izin verecek kadar farkında kalmaktır.